Marianne Thieme als enige scherp en vernieuwend

De algemene politieke beschouwingen 2016. Saaie lange debatten, interrupties voor eigen belang, start van de verkiezingen, herhaling van stokpaardjes, vergroten van afstand, kop in het zand steken. Of toch meer dan dat? Ik ben aangenaam verrast door Marianne Thieme, de fractievoorzitter van de Partij voor de Dieren. Ik blijf die naam (die van de partij bedoel ik) maar niets vinden en het stoot me een beetje af. De niet aflatende strijd voor dierenrechten steun ik overigens voor de volle 100 procent! Wat was die Marianne goed de afgelopen week. Scherp in het debat met premier Rutte. Zij durfde het aan om thema’s als CETA en TTIP te berde te brengen en de vinger op de zere plek te leggen; Rutte ging ervan stotteren en de kritiek met zijn bekende humor en vaardigheid omzeilen. Marianne sprak ook over het universele basisinkomen en wederom was ze erg goed en legde zij de problematiek welbespraakt bloot met een goed onderbouwd verhaal. En de opstelling van het kabinet rond het Oekraïne-referendum? Marianne was weer duidelijk, hard en scherp. Marianne Thieme was van alle politici de enige die echt aan de kaak wist te stellen wat er mis is in onze politiek. Namelijk dat we niet moeten pikken dat grote kapitalistische bedrijven de baas worden over onze regels. Dat we niet moeten pikken dat onze aarde en ons voedsel worden kapot gemaakt voor geldelijk gewin. Dat we echt sociaal moeten zijn en niet alleen vanuit een gedachte van vrijgevigheid. Dat het tijd is om anders te gaan denken en doen en dat we niet blijven ronddraaien in het bekende economische cirkeltje. Die Marianne Thieme en die partij … nou vooruit dan, die Partij voor de Dieren, hebben mijn sympathie gewonnen en ik ga ze de komende maanden maar eens goed volgen.

Boeddha’s Brein, een boek over mindfulness

Afgelopen weken heb ik het boek Boeddha’s Brein* van de Amerikaanse auteur Rick Hanson gelezen. Het is een indrukwekkend boek en zelden heb ik zo veel inzichten in één boek opgedaan als in deze uitgave van de neuropsycholoog Rick Hanson, die ook meditatieleraar is. Op een begrijpelijke, interessante, soms zelfs humoristische wijze geeft Hanson blijkt van een grote kennis van mindfulness en wat dat voor een mens kan betekenen. En hij koppelt dit aan moderne wetenschappelijke inzichten uit de neuropsychologie, waardoor het boek aan kracht wint.

In Boeddha’s Brein geeft Hanson praktische informatie over mindfulness en meditatie en hij geeft een kijkje in de wereld van het boeddhisme, echter zonder daarbij moraliserend te zijn of het boeddhisme te propageren boven andere overtuigingen of visies. Het lijden en het kennen van de oorzaak van het lijden, kernpunten in het boeddhisme, gaan elk mens aan. De schrijver slaagt erin de oorzaken van ons lijden duidelijk te maken en laat zien welke alternatieven er zijn om aan het lijden te ontkomen. Ik ken uit verhalen van andere mensen en ook uit eigen ervaringen de grote kracht van meditatie en het hebben van aandacht voor het hier en nu, maar Hanson gaat veel verder dan het vertellen dat meditatie en mindfulness heilzaam kan zijn. Hij maakt de verbinding met de werking van onze hersenen en toont op basis van wetenschappelijke publicaties aan waarom het heilzaam werkt en wat de fysieke uitwerking is van meditatie op onze hersenen. Ik ben zelf aanzienlijk meer rationeel ingesteld dan dat ik mij door gevoel laat leiden en de combinatie van oude oosterse inzichten aan recente wetenschappelijke inzichten heeft mij meer dan welk ander boek ook geraakt en veranderd. Ik breng twee onderwerpen specifiek naar voren.

Hanson zegt dat sommige gebeurtenissen ervoor zorgen dat ons brein een pijl afschiet. Oude delen van de hersenen met onder meer de amygdala en de hippocampus brengen processen op gang die ons strijdbaar of bang maken of stress veroorzaken. Deze eerste pijl kunnen we niet beïnvloeden. Mensen hebben onder meer via de veel later ontstane prefrontale cortex ook hersendelen waarop wij zelf invloed kunnen uitoefenen. Rick Hanson voert bewijs aan dat mindfulness en meditatie fysiologische veranderingen in die hersendelen kunnen bewerkstelligen. Hierdoor hebben wij echt aantoonbaar invloed op ons eigen gevoel en gedrag en kunnen we ons erin trainen of en hoe wij een tweede pijl door ons brein laten afschieten.

Hanson haalt een verhaal aan van een oude indiaanse vrouw die zegt dat ze twee wolven in haar hart heeft. Een wolf van liefde en een wolf van haat. Ik vind ook dat een geniale gedachte. Hebben we niet allemaal gevoelens van haat en gevoelens van liefde? Door de wolf van liefde meer aandacht te geven en goed te voeden zal deze de baas worden in ons hart. Ook dat is mindful, want wat wij in het Engels c.q. in de westerse wereld mindful noemen is gebaseerd op een Aziatisch begrip dat ook als heartful kan worden vertaald. Misschien kunnen we letterlijk ons hart niet veranderen, maar onze hersenen wel. Door bewust en mindful te leven voeden wij ons figuurlijke hart op de juiste wijze.

Ik kan elk mens aanbevelen het boek van Rick Hanson te lezen.

 

Boeddha’s Brein; Hoe mindfulness je hersens en je leven kan veranderen. Auteur: Rick Hanson PhD. Vijfde druk, 2014. Oorspronkelijke titel: Buddha’s Brain; The practical neuroscience of happiness, love and wisdom. Copyright in Nederland: Uitgeverij Ten Have.

Foei foei zorg-graaiers!

Ik gun iedereen een goed salaris. Heb je veel geleerd, veel ervaring, draag je veel verantwoordelijkheid, breng je iets extra’s mee? Dan gun ik je zelfs een uitstekend salaris. Maar er zijn grenzen!

Ik geloof vandaag mijn eigen ogen niet. Ik zie vanmorgen de Actiz 50 van de Abvakabo FNV en word daar echt niet goed van. Ik wil me niet schuldig maken aan het schelden op mensen of het ongenuanceerd beschimpen van mensen die wat meer geld hebben dan ik. Maar als ik zie dat er meer dan 50 bestuurders en managers in de zorg zijn die meer dan twee ton per jaar opstrijken en daarvan enkelen zelfs meer dan drie ton of fors meer, dan moet ik me inhouden om netjes te blijven. Ik ben boos. Ik zal echter netjes blijven, maar ….

Als je als manager op verantwoorde wijze in de zorg wilt werken, dan moet je bescheidenheid tonen en op zijn minst een goed voorbeeld zijn. Wil je alleen maar werken voor meer dan 2 ton, dan hoor je niet in de zorg thuis. Overigens ook niet in het onderwijs, ook niet in de volkshuisvesting en wat mij betreft nergens waar de overheid geld in steekt. Als je goed werk levert in een commercieel bedrijf en daar kennelijk veel geld waard bent, ligt het anders; als een particulier je een vorstelijke beloning wil geven, dan gaan jullie maar mooi je gang. Maar als jij of je werkgever ook maar één euro van de overheid of via collectieve fondsen krijgt, dan past daar geen graai-instelling bij. Foei toch!

Ik ben nog niet klaar. Voor zover ik kan zien is er altijd wel een raad van toezicht of een vergelijkbaar instituut dat kennelijk besluit dergelijke exorbitante bedragen te betalen. Mooi uitdelen, het is geld van een ander. Commissarissen en toezichthouders, u bent mede schuldig, zo niet de hoofdschuldige aan deze excessen. Nog een keer foei toch!

In de zorg, waar medewerkers en patiënten soms letterlijk tot op het bot worden uitgekleed, en in andere bedrijfstakken in de collectieve sector passen geen graaiers. Mensen met hart voor de zaak wel. Overigens ook goede managers en daarbij past een prima inkomen, daar zal ik niet over vallen. Maar het is een schande als je meer dan 2 ton durft te vragen. En volgens mij heeft de minister-president zo ongeveer de zwaarste baan; in de collectieve sector hoeft niemand meer dan hij te verdienen.

Ondernemer!

Enkele weken geleden ben ik gestart met een eigen bedrijf. En vanaf vandaag gaat het echte werk beginnen. Na 12 jaar te hebben gewerkt vanuit een groot adviesbureau doe ik het vanaf nu geheel zelfstandig. Vanuit Van Nuil Management & Organisatie werk ik hoofdzakelijk als manager, organisatieadviseur en onderzoeker. Ik kan nu mijn ideeën, kennis en ervaring gebruiken op een wijze die ik helemaal zelf wil. Maar geen vaste inkomsten meer, ik moet nu zelf opdrachten zien te krijgen. Dat is mooi, dat is lastig, dat is spannend. Ik heb er zin in!